Biografije velikana nauke

download Biografije velikana nauke

of 104

  • date post

    12-Jul-2015
  • Category

    Documents

  • view

    4.447
  • download

    2

Embed Size (px)

description

Ovo delo nije moj autorski rad.Ovo sam našao negde na internetu, skinuo ga i ne znam ko je stvarni autor.Unapred se izvinjavam stvarnim autorima što ne znam njihova imena te ih ne mogoh ovde navesti.Sa željom da ovaj rad podelim sa drugima, nisam mogao odoleti a da ga ne postavim na ovo mesto.

Transcript of Biografije velikana nauke

A ndre Mari A mperFrancuski fiziar, matematiar i kemiar.Radio je kao profesor na Parikoj politehnikoj koli.Osnovne radove posvetio je elektrodinamici.Zasnovao je teoriju o neraskidivoj vezi magnetizma i elektriciteta. Otkrio je uzajamno dejstvo elektrinih struja i ustanovio zakon (Amperov zakon), kojim se odre uje sila kojom magnetno polje djeluje na provodnik sa strujom. Po njemu, magneti se sastoje iz ogromnog broja malih, pljosnatih magneta. Takvim zakljukom, prvi je ukazao na tijesnu vezu elektrinih i magnetnih pojava. Vo en idejom da elektrina struja stvara magnetno polje, Amper je otkrio efekat kalema sa strujom - solenoida. Dokazao je identinost magnetnih sila stvorenih solenoidom sa mekim gvo em i stalnim magnetom. Godine 1820. predloio je koritenje elektromagnetnih polja za prijenos signala, a 1829. konstruira elektromagnetni telegraf.Danas jedinica jaine elektrine struje nosi njegovo ime.

A l b e rt Aj n t aj nSlavni teorijski fiziar,najistaknutiji stvaralac nove epohe u fizici. Nemaki Jevrejin, zavrio je Politehniki fakultet u Cirihu. Radio je u Bernu, Cirihu, Pragu, zatim kao profesor Berlinskog univerziteta i direktor Fizikog instituta Od 1933. godine, zbog najezde faizma, prelazi u SAD. Ajntajn je tvorac teorije relativnosti i jedan od zaetnika nove epohe u fizici - kvantne mehanika. Godine 1905. objavljuje specijalnu teoriju relativnosti, kojom je postavio nove zakonomernosti prostora i vremena, u uslovima kretanja vrlo velikim brzinama - bliskim brzini svjetlosti. Iz ove teorije proizala je veza energije i mase (E = me 2 ). U kvantnoj mehanici daje ideju o kvantnoj prirodi svjetlosti (fotonima), koju je kasnije i eksperimentalno potvrdio Kompton (19221). Rezultat ove ideje je fotoelektrini efekat (1905), za koji je 1921. god. dobio Nobelovu nagradu. Njegova opa Teorija relativnosti (1915) snano je utjecala na razvoj kosmologije. Ajntajn je radio i u oblasti statistike fizike, gde je razvio molekulsko statistiku teoriju braunovskog kretanja i kvantnu statistiku estica sa cijelim spinom (Boze - Ajntajnova statistika ), Kasniji radovi bili su iz oblasti kosmologije i teorije fizikih polja, pokuavajui da na e jedinstvo svih interakcija u prirodi

Andres J. A ngstremvedski fiziar i astronom. Zavrio je takultet u Upsali, gde je i radio kao profesor. Osnovna fizika istraivanja posvetio je speklralnoj analizi. Smatra se jednim od osnivaa spektroskopije. Izuavao je spektre plamena, elektrinog luka, Sunca i planeta. Sa velikom tanosu izmjerio je talasne duine Sunevog zraenja, a 1868. godine sastavio je prvi detaljni atlas spektralnih linija Sunevog spektra. Otkrio je znaajni udeo vodonika u Sunevoj atmosferi. Bavio se i istraivanjima u oblasti toplote i magnetizma. Njegovim imenom se naziva i jedinica duine (A = 10 m), koja je donedavno bila u zvaninoj upotrebi.

ArhimedStarogrki naunik. Ro en je i iveo u Sirakuzi (Sicilija). Bavio se matematikom, mehanikom, fizikom i astronomijom. Autor je mnogih pronalazaka: poluge, zavrtnja. rotacionih maina za navodnjavanje zemlje.. Postavio je naune osnove statike, uveo pojam centra mase i momenta rotacije. Odredio je poloaje centra mase mnogih figura i tijela. Matematiki je formulirao zakon poluge i slaganje paralelnih sila. Dao je osnove hidrostatike, definirajui ponaanje tijela u potopljenoj tenosti (Arhimedov zakon). Pomou tog zakona rijeio je zadatak o sadraju zlata i srebra u kruni Sirakukog Cara Gierona. Iz njegove metode izraunavanja povrina i zapremina tijela, i obima kruga razvio se, poslije gotovo 2000 godina, integralni raun. Prvi je odredio priblinu vrijednost broja pi (3,14).

A medeo A vogadroItalijanski fiziar i hemiar. lako je stekao advokatsko obrazovanje, poeo je samostalno da se bavi prirodnim naukama. Radio je kao profesor na Torinskom univezitetu, na katedri za matematiku i fiziku. Osnovne radove posvetio je molekularnoj Fizici. Me u prvim svojim istraivanjima u toj oblasti postavio je osnove molekularne teorije u djelu "Metode odre ivanja relativnih masa elementarnih dijelova tijela i proporcije po kojima oni ulaze u jedinjenja". Otkrio je, 1811. godine, vrlo vaan zakon po kojem u istim zapreminama razliiti gasovi, pri jednakim uvjetima, sadre isti broj molekula (Avogadrov zakon). Shodno ovom zakonu razradio je metod odre ivanja molekulske i atomske teine. Danas je poznato da jedan mol bilo koje supstance sadri isti broj molekula: 6,022-10 23 koji nazivamo Avogadrov broj.

Anri BekerelFrancuski fiziar, profesor fizike na Parikoj politehnikoj koli, lan Parike akademije nauka i jedan od njenih predsjednika. Bavio se optikom (magnetna optika, fosforoscencija, Infracrveni spektar) i radioaktivnou. Izuavajui dejstvo razliitih luminiscentnih materijala na fotografsku plou, u djelovima soli urana otkrio je nepoznato zraenje, koje nije imalo nikakve veze sa luminiscentnim zraenjem. Pojavu spontanog zraenja urana nazvao je radioaktivnost. Za ovo otkrie je 1903. god. dobio Nobelovu nagradu. Proputajui beta-zrake kroz presjek elektrinog i magnetnog polja, izmjerio je odnos naelektrisanja i mase beta-estica i odredio da je on isti kao i kod katodnih zraka. Nezavisno od P. Kirija. 1901. godine objavio je rad o fiziolokom dejstvu radioaktivnog zraenja i dokazao sposobnosti ovog zraenja da jonizuje gas.

Danijel BernouliSvajcarski fiziar, matematrar i fiziolog. Ro en je u Groningenu zavrio je Bazelski univerzitet. Glavni radovi se odnose na hidro-dinamiku, kinetiku teoriju gasova i teoriju osciliranja. Napisao je djelo '"Hidrodinamika" u kome je izloio fizike osnove mehanike fluida. U tom djelu, Bernuli prvi uvodi pojam rada i formulira poznatu jednainu stacionarnog kretanja idealne tenosti, koja predstavlja oblik zakona o odranju energije primjenjen na fluide, i izlae prve ideje o kinetikoj teoriji gasova. Sa L' Eplerom se pojavljuje kao tvorac teorijske hidromehanike. Nadalje, podrava hipotezu da toplota nastaje kretanjem estica u tijelu. Uz pomo konstruiranog efektrometra, 1760. godine, izvodi zakljuak da je sila elektrostatike interakcije obrnuto proporcionalna kvadratu rastojanja izme u naelektrisanja

an Baptist BioFrancuski fiziar,lan Parike akademija nauka Ro an je u Parizu. Bavio se optikom, astronomijom, akustikom, elektromagnetizmom i istorijom nauke. Odredio je brzinu zvuka u tvrdim tijelima.Otkrio je, 1811. godine, polarizaciju svjetlosti pri njenom prelamanju, krunu polarizaciju i polarizaciona svojstva mnogih supstancL Zakon koji dafinira ravansku polarizaciju svjetlosti nosi njegovo ima Biot-ov zakon. Zajedno sa Savarom, definira zakon kojim se odre uje jaina magnetnog polja koji stvara pravolinijski provodnik kroz koji tee struja (Biot-Savarov zakon). Prvi je odredio porijeklo meteorita.

Robert BojlEngleski fiziar, hemiar i filozof, lan Londonskog drutva. Radio je na poljima molekularne fizike hidrostatike, akustike, termodinamike. Sam je, 1660. godine konstruirao vazdunu pumpu, uz iju pomo je izvrio niz eksperimenata (dokazao elastinost vazduha. odredio njegovu gustinu,stepen razrije enosti) i izveo niz zakonitosti. Dokazao je da voda moe kljuati pri razre enom vazduhu, na niim temperaturama. Prouavao je kapilarne efekte i primjetio da oni nisu povezani sa atmosferskim pritiskom. Otkrio je zakon o promjeni zapremine gasa s promjenom njegovog pritiska, koji je nezavisno od njega otkrio Mariot (Boji Mario-tov zakon). Izveo je prva istraivanja elastinosti vrstih tijela, izneo je pretpostavke o sloenosti bijele svjetlosti. Bio je zastupnik atomistike hipoteze sastava supstance. Formulirao je pojam hemijskog elementa i uveo u hemiju eksperimentalne metode.

Ludvig BolcmannAustrijski teorijski fiziar, jedan od zaetnika klasine statistike fizike. Njegovi glavni radovi odnose se na kinetiku teoriju gasova, termodinamiku i teoriju zraenja. Uveo je, 1866. godine, zakon raspodjele brzina molekula u gasu (Bolcmanova statistika). Ovaj zakon predstavlja osnovu klasine statistike fizike. Statistikim metodama izvodi kinetiku jednainu idealnih gasova i daje statistiku interpretaciju drugog principa termodinamike i energije. Koristei Maksvelovu hipotezu o svjetlosnom pritisku, daje teorijsku interpretaciju toplotnog zraenja apsolutno crnog tijela, koje je neto ranije eksperimentalno otkrio Stefan (Stefan-Bolcrnanov zakon) Bavio se,tako e, matematikom, hidrodinamikom i teorijom elastinosti. mehanikom, optikom,

Nils BorVeliki danski teorijski fiziar, jedan od osnivaa savremene fizike. Radio je kao univerzitetski profesor u rodnom Kopenhagenu i Manesteru gdje od 1911. godine sara uje sa Raderfordom. Postavio je teoriju strukture atoma za model koji je predloio Raderford, spretno povezavsi teoriju klasine i Plankove kvantne fizike. Na osnovu ove teorije objasnio je emisioni spektar vodonikovog atoma. Pred Drugi svetski rat izlae teorijski dokaz o mogunosti nuklearne fisije uranovog izotopa U 235 , da bi i sam od 1943. do 1945. godine uestvovao u istraivanjima koja su prethodila izradi prve atomske bombe. Njegovo ime nose mnoge veliine, principi i konstante u atomskoj fizici (Borov model atoma, Borove orbite, Borov princip komplementarnosti, Borov magneton ...). Dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1922. godine.

M aks BornNjemaki teorijski fiziar, jedan od pionira savremane fizike. Bio ja profesor Berlinskog i Frankfurtskog univerziteta, da bi od 1933. godine radio na Britanskom univerzitetu. Osnovni radovi su mu u oblasti dinamike kristalne reetke, termodinamike kristala, kvantne teorije, kinetike teorije, teorije relativnosti i atomske fizike. Pripada grupi fiziara koji su stvorili kvantnu mehaniku. Godine 1926. daje statistiku interpretaciju talasne funkcije, pokazavi da intenzitet Sredingerovih talasa predstavlja mjeru vjerovatnoe nalaenja estica u odgovarajuem poloaju. Za ovaj rad dobija 1954. godine Nobelovu nagradu za fiziku. Danas se Bornova kvantna mehanika koristi za objanjenje velikog broja procesa u vezi sa gradom atoma, zatim u molekularnoj i fizici vrstog stanja.