Exhibition Catalogue

download Exhibition Catalogue

of 43

  • date post

    22-Nov-2015
  • Category

    Documents

  • view

    28
  • download

    1

Embed Size (px)

description

"In the end nothing matters but until then some things do"

Transcript of Exhibition Catalogue

  • 2013 2014Fine Arts

  • 2 3Celine Mooren

  • 4 5Celine Mooren

    lende intensiteit van tempo, dynamiek en melo-die. Deze herhaling van de lichamelijke oefening maakt dat ik aandachtig en geconcentreerd ben en geeft mij geestelijke voldoening, een wezenlijk gevoel. Het ik-besef valt op zon moment weg, zo-dat er alleen nog aandacht is voor de activiteit. Subject en object vallen op zon moment samen en ik wordt n met de werkelijkheid.

    Lichamelijke oefening en geestelijke voldoening

    Een monnik handelt volledig oplettend wanneer hij contemplatief wandelt. Terwijl hij waakzaam, ijverig en resoluut leeft, worden zijn herinnerin-gen en plannen betreffende het huiselijk leven verlaten. Met het verlaten daarvan, is zijn geest innerlijk stabiel en rustig, gefocust en geconcen-treerd. Op deze wijze ontwikkelt een monnik de aandacht gevestigd op het lichaam. - In Mn 119: Kayagatasi Sutta, Aandacht gevestigd op het lichaam

    Deze handelswijze van de monnik pas ik toe in mijn atelier, mijn ruimte. Ik tracht met bewuste aan-dacht op te merken wat er om mij heen gebeurd. Mijn werk wordt zodoende een samenkomst van de ruimte om mij heen. Ik heb aandacht voor de ruimte, ik koester haar door het maken van afdrukken van haar vloeren en muren. Hierdoor maak ik mijn herinnering aan deze ruimte tastbaar. Immaterialiteit zet ik om in materialiteit, zo komt het dat een muur of een vloer een lichaam wordt en een eigen identiteit krijgt. Dit lichaam gebruik ik als medium om aandacht te vestigen op mijn eigen lichamelijkheid. Ik draag de tot lichaam geworden muren en vloeren met mij mee en laat ze mijn bewegingsvrijheid bepalen. Zo ontstaat er in mijn belevenis dans. De ruimte met al zijn muren en vloeren en alle door mij afgedrukte lichamen, zijn als het ware mijn danspartners en maken dat ik mijn aandacht kan richten op het wezenlijke. De telkens terugke-rende handeling om de ruimte af te drukken wordt een contemplatie tot het uitdrukken van mijn rela-tie tot die ruimte. De handeling, waarbij precisie, aandacht en concentratie van essentieel belang zijn, wordt een oefening, een constante vorm van herhaling, repetitie en bekwaamheid, totdat er een zeker ritme ontstaat. Een natuurlijke beweging, hoofdzakelijk expressief gemaakt door de wisse-

    www.celinemooren.comcelinemooren@hotmail.com

  • 6 7HuinderMiguel

  • 8 9HuinderMiguel

    Beeldelementen manifesteren zich onophoudelijk in de visuele werkelijkheid. Ritmes vormen, lijnen, kleuren, gekoppeld aan materie of als materie, bouwen samen het ruimtelijke tafereel op dat ik ervaar als mijn omgeving waar ik deel van uitmaak. Ieder beeldelement heeft zijn eigen karakter met daarbij behorende eigenschappen. De combinatie van verschillende karakters vormt een beeld. Ik ervaar en observeer tegelijk dat beeld en ik geef daaraan een bepaald belang doordat ze bij mij een gevoel hebben opgeroepen: mooi of lelijk, waarde-vol of waardeloos, wezenlijk of wezenloos. Ik zie mijn atelier als een laboratorium. Vanuit de dingen die ik op straat, op internet en televisie zie of die ik in tijdschriften lees en bekijk de chaos van het leven en de beeldcultuur sleep ik verschil-lende elementen naar dit laboratorium. Ik ga ermee experimenteren. Door middel van scheuren, knip-pen, plakken, mengen en stapelen kom ik tot een verbeelding. Met mijn experimenten onderneem ik een poging om een verschijningsvorm te schep-pen die op zichzelf staat, zich manifesteert met eigen kenmerken en een voor mij een soort ab-stract hedonistisch gevoel verbeeldt. Iets dat zich linkt met schoonheid, genot, smaak en nonchalant gedrag. Ik gebruik elementen die ontnomen zijn aan de visuele werkelijkheid of de beeldcultuur, maar niet altijd herkenbaarheid vertonen met deze werkelijkheid. Ik manipuleer en vervorm deze elementen, zodat ze zelf kunnen spreken en ver-leiden. Met allerlei beeldelementen probeer ik een compositie te maken, die door de afweging van kleur en vorm is geordend tot een eigen visuele samenhang. De manier waarop ik beeld, vorm, kleur en materie inzet, is verbonden met mijn innerlijke gevoelsleven of stemmingswisselingen. Ik heb een wisselende relatie met mijn binnenwereld. Soms vaar ik onder een piratenvlag en volg ik instincten. Dan weer vaar ik onder een vredesvlag en ben ik kalm, denk ik over dingen na en ben ik bereid te bemiddelen. Niemand is de baas in mijn hersenen. Niet mijn onderbewuste, en ook niet mijn bewuste. Ik vind dat niet erg. Ik wil daar zelfs de ruimte aan geven. Het creatieve proces verloopt gevoels-matig en intutief en wordt benvloed door deze wisselingen. Ik heb de constante neiging om een beeld te construeren om de chaos van het leven en de beeldcultuur te kunnen ordenen. Dwalend door mijn interesses en invallen zie ik graffiti, kledingpatronen, mensen, feestjes, een eetbuffet, reizen; allemaal verschijningsvormen met veel dynamiek. Ik wordt hierdoor verleid. Ik wil er onder-deel van zijn. Ik hou ervan als er veel verschillende

    dingen langs elkaar bewegen en in elkaar verwik-keld zijn. Deze complexiteit vertolkt de intensiteit van bewegingen, sensaties en verbindingen uit de visuele werkelijkheid, de beeldcultuur en het leven. Dat is mijn inspiratie. Ik zoek ernaar om verleid te worden, het gevoel van verleiding te gebruiken en door te geven. Ik gebruik spuitbussen, inktmarkers, acrylverf, latex en olieverfstiften. Materialen die ik heb ge-adopteerd door het maken van graffiti, waar sommi-ge ook direct aan refereren. Naast het bedrijven van graffiti, tekende en schilderde ik naar model. Mijn

    Mysterieus

    Toen ik 11 jaar was, volgde ik een aantal lessen striptekenen. Op de eerste les kwam de docent aan de tekentafel staan en kwakte met Oost-Indische inkt een aantal grote vlekken op het papier, waarna hij mij de opdracht gaf om uit deze onherkenbare vlekken iets herkenbaars te maken. Hij vond het belangrijk om goed naar de eigenschappen van de vormen van de vlekken te kijken. De ene vlek was een pulp inkt, de anderen hadden ronde vormen of lange lijnen en maakten vreemde bochten. De docent betoogde dat elke vlek iets anders bij mij zou oproepen en door zijn eigenschap een verband zou leggen met een beeld van iets herkenbaars. Op deze manier kon ik op nieuwe striptekenfiguren komen. Ik tekende een aantal insecten en figuren uit de vlekken. Het ging vanzelf. Maar was het eigenlijk niet veel leuker om de vlek in zijn waarde te laten en er niet op door te tekenen? Het herkenbaar maken van iets dat onherkenbaar is, verpest het myste-rieuze. Want zolang de vlek een vlek blijft, moet je een beroep op je voorstellingsvermogen doen: dromen, fantaseren, bedenken. Op die manier kan iets onherkenbaars vele gedaanten krijgen.

    probleem met deze twee vormen van afbeelden is dat het vormen van illustratie zijn. Waar ik probeer het innerlijke wezenlijke van een werkelijkheid uit te beelden, kunnen deze disciplines in hun oor-spronkelijke vorm dus geen plaats krijgen. Ik wil ze hiervan bevrijden. Daarvoor moet ik me richten op de autonome handeling (van het schilderen), met andere woorden: ik wil niks herkenbaars afbeelden. De voorstelling moet voorbij de herkenbaarheid gaan. Zij moet zelf iets worden en gaan ademen. Het beeld moet een geestelijke verleiding aangaan, door de inzet van zijn verschillende elementen.

    miguelhuinder@gmail.com

  • 1011

    HttenThomas

  • 1213

    HttenThomas

    Understanding is seen as being able to follow something with your mind. How do you proceed if not being able to follow something with your mind, is the most important? The core of a surprise, wonder or fascination is usually found in not understanding it. How can you still capture this for yourself, make it tangible or make it transportable as an idea? Language is not the right solution, because language is, because of its limitation in the number of opportunities, in contradiction with wonder. Im searching within the act itself, the making, for solutions to this problem. The idea as an act. Making as understanding. The preceding process should lead to an understanding, of a different nature than that linked to language. It is not based on existing knowledge, but on looking regarding itself as a source of information. It is necessary to embrace the coincidence but also the limitation. I consider it necessary to limit my opportunities in order to find a core. This, to me, is a definition of draw-ing. You use a limitation to look for the heart of wonder. Once you have found that, conclusions can be drawn. The drawing is a way to capture something and make it tangible within a relatively small field of possibilities. The challenge is then to return it into the real world. The idea as such is placed back into the world and becomes a part of it. It still retains a link to its origins, which lies in its function. I am not talking about a practical function related to its use or purpose, but about a visual function. The subjects I choose are tied together in many ways. First, I search for phenomena in our immediate environment, where the transformation from functional use to visual function may have (perhaps unconsciously) already occurred. Herein I see a division between the creation of order and the breaking of it. There are objects, places or phenomena that try to find a balance within this division. Within the search for this balance there is something that seems to be universal. This is why I feel the need to investigate this subject. I am not within the world, but also not op-posed to the world. The position that I take is in between and moves back and forth between experience and observation to finally get to the alignment of these two concepts.

    Verstehen ist das in der Lage sein, etwas mit seinem Verstand zu erfassen. Wie geht man vor, wenn das Nichterfassen mit dem Verstand am wichtigsten ist? Der Kern einer berraschung, Verwunderung oder Faszination liegt