Krantenbericht VROUW

Click here to load reader

  • date post

    12-Apr-2017
  • Category

    Documents

  • view

    244
  • download

    1

Embed Size (px)

Transcript of Krantenbericht VROUW

  • Zeven jaar geleden, op vakantie in Noorwegen,stortte de man van Ciska Zeypveld (49) voorhaar ogen van een waterval. Hij was op slag dood.Ciska: Het was net een scne uit een film.

    DEWATERVALMijn man verdween in

    In de zomer van 2007 gingenwe op de bonnefooi op vakan-tie naar Noorwegen.Mijn tweezoons van 8 en 9,mijnmanHarm en ik.We sliepen in jeugdherber-gen enwandelden vrijwel elke dag.Wateen fantastisch land! De vakantie vloogvoorbij. Op de voorlaatste dag gingenwepicknicken op een eilandje. Het was heer-lijk weer enmijnmannen stonden te vis-sen toen de jongste aanHarm vroeg: Pap,hoe oud zou jij willenworden? Hij ant-woordde: Tachtig, want dan kan ik julliezien opgroeien enmisschien zelfs nog jullieeigen kinderen. Dan ben ik helemaal tevre-den.Mijmerend ging ik die avond naar bed:Wat zijn we toch gelukkig samen.

    Ik had gelezen over eenwaterval waarje heen konwandelen: Hivjufossen.Wewaren in het dorpje Geilo en er werd aan-gegeven dat de tochtmaar n kilometerlang zou zijn. Perfect tripje dus omonzevakantiemee af te sluiten. Na een poos-je wandelen, kwamenweweer een bord-je tegen: Hivjufossen: 1,5 km. Vreemd,de tocht was dus langer dan ik had gele-zen.We hadden niet veel watermeer, maaroveral liepen stroompjes. Het zouwel goedkomen. Eenmaal bij de waterval aangeko-men zagenwe hoe een stoereNoorse ventdronk van dewaterval.Je kon heel dicht bij de waterval komen, demeestemensen deden dat ook. Je kwamdan terecht op een groot plateaumetwild-stromendwater tussen de bergen door.Het plateau liep een beetje omhoog enaan het eind lagen grote rotsen. Daardoorzagenwe niet wat zich daarachter afspeel-de. Het water en het kletterende geluid wasconstant omons heen, wewenden eraanenwaren ons van geen gevaar bewust.Verspreid over het plateau lagen plattestenen, vanwaar je kon genieten van hetprachtige uitzicht: het dalmet schattige

    Tekst Julia Simon FotografieMaril Kolmschot

    8 vrouw.nl

    krantenbericht

  • FATALEVAL Ciska Zeypveld,wier man dode-lijk verongelukte,geeft lezingen overrouwverwerking enschreef een boekover haar ervarin-gen:De dag dat jeuit mijn leven viel.

    In 2007 overleedeen 43-jarigeNederlandse toeristna een glijpartij opgladde rotsen inNoorwegen.

    Met name dewaterval Vring-fossen is berucht: inde afgelopen 5 jaarvonden drie toeris-ten daar de dood.

    Toeristen zien vaakhet gevaar niet alsze spectaculairewatervallen willenfotograferen. Dekeien waarop zewillen staan, kunnenspekglad zijn van deregen of t opspat-tende water.

    Per jaar overlijdenzon 1400 Neder-landers in het bui-tenland. Daarbij kanhet overigens ookgaan om overlijdenmet natuurlijkeoorzaak.

    De inzet van eentraumahelikopterkost gemiddeldzon 28.000,-.Gelukkig wordt ditvaak vergoed.Volgens de ANWBsluiten steeds meermensen een reis-verzekering af:in 2013 was dat11 procent meer danin 2012.

    dorpjes lag aan onze voeten. Na een tijdjehaddenwe het wel gezien en gingHarmnog even onzewaterflesjes vullen voor deterugweg. Hij gaf zijn rugzak, telefoon enportemonnee aanmij. Op datmomentkreeg ik ineens een koude rilling. Ik riephemna: Doe voorzichtig. Ik wil je nog nietmissen! Ik zei het als een grapje. Even laterzette hij zijn voet op een rots en gleed uit.

    KolkendemassaOp datmomentwas hij nog best dicht bijons.We grepen naar elkaars hand,maarmisten net. Het was echt dramatisch,het had zo een scne uit eenfilm kunnenzijn. Toenwe elkaar nogmaals probeer-

    den te pakken, schoot er een stem doormijn hoofd: Nee! Niet doen! Harm is veelzwaarder dan ik en zoume zomeesleuren.Het is raar dat je je dat in n seconde kuntbedenken. Voormijn gevoel wistHarmhet ook, ik zag het in zijn ogen.Het watersleurde hemmee.Het was helemaal nietdiep,maar door de kracht van het waterkon hij zich nergens vastgrijpen. Ik voeldeme volkomenmachteloos. Ineenswas hijweg, over de rand heen.Ikwist dat het foute boel was en begon tetrillen en te huilen. Onze zoons raaktenook helemaal in paniek. Toch hoopte ik dathet nog goed zou komen.Harm lietmij welvaker schrikken,maar dan kwamhet >

    MACHTELOOSCiska kon alleenmaar toekijken:We probeerdenelkaars hand nogte pakken, maarmisten net

    vrouw.nl 9

  • Voordat ikhetwist,washijineensweg, overde randheen

    altijd weer goed. EenNederlands stel waar-meewe die dag een beetje contact haddengehad, bekommerde zich over de kinderenenmij. Samenmet die Nederlandsemanzocht ik naarHarm. Ikmest wetenwaarhij terecht was gekomen. Eenmaal bij derand zag ik het pas: wit, bruisend, kolkendwater dat zichmet een enorme kracht naarbeneden stortte op een gigantische rots-partij. Ik realiseerdeme: Dit is niet goed.Tenzij God eenwonder doet, is het voor-bij. Dat besef was vreselijk.Wemoestenwel vijftigminutenwachten op de trauma-helikopter.Mijn jongste zoon bleefmaarschreeuwen en huilen: Papawilde tachtigworden! En nu is hij pas veertig!Achteraf is het bizar hoe beheerst ik bleef.Het was hartstikkewarm die dag en ter-wijl we op de helikopter stonden te wach-ten, heb ik zonnebrand uitmijn rugzakgehaald en ben ik de kinderen gaan insme-

    ren. Terwijl ik dat deed, dacht ik: Dit is echtbelachelijk! Het voelde zo vreemd dat ikdaar op datmoment aan dacht.Vanuit de verte kekenwe naar beneden. Dehelikopter hadHarm vrij snel gevonden,maar het duurde nog een hele tijd voordatze hemuiteindelijk optakelden. Toen ik datzag, wist ik zeker dat het afgelopenwas.Hij lag namelijk niet op een brancard,maarhing levenloos in het tuig dat hemophees.Dat was hetmeest afschuwelijkemomentvoormij, omdat ik zeker wist dat ze datnooit zouden doenmet iemand die nogleeft. De helikopter brachtHarmnaar hetdorp. Eenmaal in het ziekenhuis bleek dathij een grote hoofdwond had hij moet opslag dood zijn geweest. Vanaf datmomentleefde ik in een vreemdewereld. Ermoestvanalles worden geregeld,maar ik was erniet bij metmn hoofd. Gelukkig haddenwe een reisverzekering. De alarmcentra-le regelde alles voorme, iets wat je op zonmoment heel hard nodig hebt. Er werd eentaxi geregeld die de kinderen enmij naarhet vliegveld zou brengen en ook de vluch-tenwaren geboekt.We konden naar huis.

    Hoe verder?Stukje bij beetje paktenwe ons levenweerop. Alles gaat door, je kunt niet stil blij-ven staan.We zijn alle drie een tijdje bijeen psycholoog geweest. Het wasfijn ommet iemand te praten die verstand vanrouwverwerking heeft. Op een gegevenmoment gingenwe ookweer voor heteerst op vakantie, naar Drenthe. Dat waswennen. Ikwas een stuk voorzichtiger enheb alles zeker drie keer gecheckt. Het wasbest wel vermoeiend. Ikmoest ook allesalleen doen: de auto inpakken, rijden, bed-den opmaken, koken, zorgen dat de kinde-ren het leuk hebben. Noemen ze dit nouvakantie? vroeg ikme op de eerste dag af.IkmisteHarmheel erg. En de kinderenook. Sindsdien zoek ik vakantiebestem-mingen uit waar genoeg te doen is voorde kinderen, zo kan ik ook af en toe eenmomentje voormezelf nemen.Na een paar jaar besloot ik alles op te schrij-ven.Het is zon verhaal dat je weleens optelevisie ziet enwaarvan je denkt: Wat vre-selijk, hoe zou het nu verder gaanmet zon

    IN DE ROUWCiska schreefeen boek overalle gebeurte-nissen Onder:Harms trouw-ring.

    familie? Ik heb heel veel steun gehad aanboeken van lotgenoten,maar ook aanGod.Nachtenlang heb ik bij Hem gehuild en hetuitgeschreeuwd. Ik heb nooit geweten datje zo kunt huilen. Tijdens het schrijven vanhet boek beleefde ik alles nog een keererg intens. Tochwas hetfijn, want ikmerk-te dat ik vooruitging.Met ons gezin gaat het nu goed.Wat erdie dag is gebeurd, zal voor de rest van onsleven impact houden.Mijn zoons hebbengeen papameer en ik geenman. Omdatdeels op te vangen heb ik altijdmannelijkeoppassers geregeld; dat vonden zefijn. Ikvoelme zeker nogweleens eenzaam, ikmismijnmaatje. Een tijdje heb ik iets gehadmet een andereman,maar dat was het niethelemaal. Tochwas het ook eenmooieervaring: ik heb een vakje voorHarm,maarvoor die ander kwam er gewoon een vakjenaast. Je kunt je hart blijkbaar vergroten.Natuurlijk heb ik het er soms nogmoeilijkmee. Vooral als er iets vervelends gebeurt.Dan denk ik: Ik heb al genoeg dramamee-gemaakt.Maar ik weet ook zeker dat ernog leuke tijden in de toekomst liggen.Het komtwel goedmet ons. VI

    SAGIE

    PETR

    ANEU

    MANN

    10 vrouw.nl

    krantenbericht

    VW3314P008_125714431VW3314P009_125714433VW3314P010_125714437