PERSONAL REFLECTION IN MEDICAL EDUCATION Personal Reflection in Medical Education Dissertation for...

Click here to load reader

  • date post

    17-Apr-2020
  • Category

    Documents

  • view

    0
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of PERSONAL REFLECTION IN MEDICAL EDUCATION Personal Reflection in Medical Education Dissertation for...

  • University of Groningen

    Personal reflection in medical education Aukes, Lense Cornelis

    IMPORTANT NOTE: You are advised to consult the publisher's version (publisher's PDF) if you wish to cite from it. Please check the document version below.

    Document Version Publisher's PDF, also known as Version of record

    Publication date: 2008

    Link to publication in University of Groningen/UMCG research database

    Citation for published version (APA): Aukes, L. C. (2008). Personal reflection in medical education. Groningen: s.n.

    Copyright Other than for strictly personal use, it is not permitted to download or to forward/distribute the text or part of it without the consent of the author(s) and/or copyright holder(s), unless the work is under an open content license (like Creative Commons).

    Take-down policy If you believe that this document breaches copyright please contact us providing details, and we will remove access to the work immediately and investigate your claim.

    Downloaded from the University of Groningen/UMCG research database (Pure): http://www.rug.nl/research/portal. For technical reasons the number of authors shown on this cover page is limited to 10 maximum.

    Download date: 19-04-2020

    https://www.rug.nl/research/portal/en/publications/personal-reflection-in-medical-education(5f17b360-8287-41d5-b435-f2bbeb041ccd).html https://www.rug.nl/research/portal/en/publications/personal-reflection-in-medical-education(5f17b360-8287-41d5-b435-f2bbeb041ccd).html

  • PERSONAL REFLECTION IN MEDICAL EDUCATION

    In case of loss, please return to: -------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------- As a reward: € ---------------------------------------------

  • Personal Reflection in Medical Education Dissertation for the University of Groningen, the Netherlands, with references and summary in Dutch. The study presented in this thesis was carried out at the Graduate School for Health Research SHARE of the University of Groningen, within the program of Research in Medical Education (RME). Address for correspondence L.C. Aukes Center for Research and Innovation of Medical Education University Medical Center Groningen Ant. Deusinglaan 1, 9713 AV Groningen The Netherlands [email protected] Design Augment Consult, Groningen, Cover: Douwe J. Buiter UMCG Press Gildeprint Drukkerijen B.V. Enschede © Aukes, L.C., 2008 All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without the prior written permission of the author. ISBN 978-90-77113-66-0

  • RIJKSUNIVERSITEIT GRONINGEN

    Personal Reflection in Medical Education

    Proefschrift

    ter verkrijging van het doctoraat in de Medische Wetenschappen

    aan de Rijksuniversiteit Groningen op gezag van de

    Rector Magnificus, dr. F. Zwarts, in het openbaar te verdedigen op

    woensdag 29 oktober 2008 om 16.15 uur

    door

    Lense Cornelis Aukes

    geboren op 24 januari 1946

    te Steenwijk

  • Promotores: Prof. dr. J.P.J. Slaets

    Prof. dr. R.P. Zwierstra

    Copromotor: Dr. J. Cohen-Schotanus Beoordelingscommissie: Prof. dr. R.O.B. Gans

    Prof. dr. M. Grypdonck Prof. dr. H.G. Schmidt

  • Voor mijn moeder, Trijn Aukes-Boer De gedachten zijn vrij, wie kan ze beletten? Ze ijlen voorbij naar eigene wetten. Geen mens kan ze raden of grijpen of schaden. Hoe sterk hij ook zij, de gedachten zijn vrij! Die Gedanken sind frei, wer kann sie erraten? Sie fliehen vorbei wie nächtliche Schatten. Kein Mensch kann sie wissen, kein Jäger erschießen mit Pulver und Blei: Die Gedanken sind frei! Thoughts are free, who can ever guess them? They just flee by like nocturnal shadows No man can know them, no hunter can shoot them with powder and lead: Thoughts are free! – Schoolliedje

  • Voorbeeld van persoonlijk reflecteren in het medisch onderwijs In de lijn Beroepsvoorbereiding van curriculum G2010 van de Faculteit der Medische Wetenschappen in Groningen moeten studenten regelmatig reflectie- verslagen schrijven over hun praktijkervaringen en de feedback die ze daarbij krijgen. De studenten van deze coachgroep mochten daarnaast ook een reactie schrijven op het boek van Pascal Mercier. Nachttrein naar Lissabon – Pascal Mercier ‘Ben je blij dat het voorbij is?’, vroeg Maria João en kwam naast me zitten. Ze nam me op. ‘Of ben je er uiteindelijk verdrietig om?’ Nu schijn ik dan eindelijk te weten wat me er steeds opnieuw toe dwingt de verre tocht naar de school te ondernemen: ik wil terug naar die paar minuten op het schoolplein waarin het verleden van ons af was gevallen zonder dat de toekomst al was begonnen. De tijd stond stil en hield de adem in op een manier zoals ze dat later nooit meer heeft gedaan. Zijn het de bruine knieën van Maria João en de geur van zeep in haar lichtgetinte jurk waar ik naar terug wil? Of gaat het om het verlangen - het pathetische verlangen, als in een droom - nog één keer op dat punt in mijn leven te staan en een heel andere richting om te kunnen slaan dan de richting die van mij de man heeft gemaakt die ik nu ben? Blz. 60. ‘Deze passage heb ik gekozen om iets over te schrijven, omdat deze me deed stilstaan bij mijn eigen keuzes. Ik ben niet één van die studenten die al vanaf jongs af aan dokter wilde worden. Ik wilde paardrijdinstructrice of ballerina worden, archeoloog of stewardess. Pas toen ik eindexamen had gedaan was mijn besluit genomen: na lang wikken en wegen toch geneeskunde. Als ik hier eerder mee was geweest, had ik een pakket kunnen kiezen dat aansloot op de studie. In plaats daarvan moest ik nog een jaar lang natuurkunde en scheikunde volgen om vervolgens examen te doen in deze vakken en mee te mogen loten. Waarom besloot ik toch tot geneeskunde? Omdat ik graag met mensen werk en de gedachte mensen ‘beter’ te kunnen maken stond me aan. Op het moment dat ik in Londen gebeld werd door mijn moeder dat ik ingeloot was, wist ik dat ik de goede keuze had gemaakt: ik was ontzettend blij en was er zeker van dat dit was wat ik met mijn leven wilde doen. Mijn vader is arts. Toch heb ik daar in mijn jeugd weinig van gemerkt: hij vertelde bijna nooit over zijn werk en heeft mij nooit in die richting gepusht. Ik had zelfs het idee dat hij er liever niet over praatte als hij thuiskwam: zijn manier om zijn werk niet mee naar huis te

    emen. Zo is het nog steeds als ik thuiskom: hij vindt het heel leuk om mijn verhalen te n

  • horen en vertelt me dingen uit de tijd van zijn eigen co-schappen, maar ik hoor hem nooit over zijn huidige baan als patholoog. Ik denk dat hij bang is om mij die kant op te duwen tegen mijn wil zoals zijn vader bij hem had geprobeerd, waarmee mijn vader recht tegenover het karakter van Prado’s vader staat. Alleen als ik er naar vraag, hoor ik meer over wat hij dagelijks doet. Ik ben hier blij mee, ik weet zeker dat de keuze om geneeskunde te gaan studeren mijn eigen keuze was. Het feit dat Prado zijn keuze om zijn vaders wil te volgen nu in twijfel trekt, is iets wat ik heel herkenbaar vind. Wat zou er gebeurd zijn als ik uitgeloot was of toch iets anders had uitgekozen? Was ik dan toch culturele antropologie gaan studeren en had de slechte banenmarkt me niet tegengehouden, zoals nu het geval was? Zou dat beter bij me gepast hebben? Zou het echt een passie geworden zijn, zoals geneeskunde dat nooit is geworden? Want geneeskunde is voor mij niet de passie die het voor sommige anderen is. Ik vind het een leuke studie en ook het werk lijkt me leuk en vind ik interessant om te doen, maar dat lijken zoveel andere studies en banen me ook. Is dit een goede keuze geweest? Er zijn momenten geweest waarop ik had willen stoppen. Mijn eerste toetscijfer. De celbiologie waar ik niet doorkwam. Het auto-ongeluk dat mij de andere kant van het bed liet zien. Het moment dat ik na 2 maanden de vrijheid van het reizen te hebben geproefd, weer terug de schoolbanken in moest. Toch ben ik doorgegaan, want gelukkig waren er ook een heleboel momenten waarop ik wel zeker wist dat ik arts wilde worden. Mijn ervaringen tijdens de zorgstage. De dankbaarheid op het gezicht van een man bij wiens OK ik geassisteerd had tijdens mijn stage in Malawi. Het Algemeen Vormend Vak ‘Geneeskunde in de Tropen’ dat ik aan het organiseren ben. De poligesprekken tijdens mijn co-schap neurologie. Waarom twijfel ik dan nog steeds? Als ik nu weer voor die keuze had gestaan, had ik dan hetzelfde gedaan? Ik weet het niet. Sinds ik ben gaan studeren ben ik best wel veranderd: ik ben veel zelfstandiger geworden, ik trek mijn eigen pad, ik heb passies voor muziek, dans en reizen ontwikkeld. Ik heb gemerkt dat ik niet onsterfelijk ben en moet genieten van het leven en van mijn mogelijkheden. Er zijn zoveel dingen die ik wil leren, boeken die ik wil lezen, landen die ik wil zien. Teveel voor één leven. Ik denk dat dat de grootste reden van mijn twijfel is: ik wil te veel en als arts ga ik niet genoeg tijd hebben om alles te doen en leren wat ik wil. Ik moet kiezen tussen mijn werk en al die dingen. Echter als ik real