GAZE Magazine

Click here to load reader

  • date post

    07-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    224
  • download

    4

Embed Size (px)

description

Alternative culturezine, featering articles about music, culture and society related issues.

Transcript of GAZE Magazine

  • AlternAtief CultuurblAdVolume 1 Number 1 | April

    El NeorayOver inspiratieen pissebedden

    Bo NingenJapans Rockgeweld

    De overheid pest ons buitenDoel: Teloorgang van een Scheldedorp

  • gaze magazine | 2

    ru

    briek

    Maatsch

    app

    ij

  • gaze magazine | 3

    4 Muziek 16 Lifestyle 32 Maatschappij 42 Reviews (Expo, Muziek & Games)

    GAZE is: Hugues Makaba Ntoto, Mattias Van Hulle en Anouschka Vandenbosch Coverfoto: Mattias. Bovenstaande foto: Mattias. Lay-out: Mattias. Eindredacteurs: Mattias en Hugues

    Doel: Speelterrein voor graffiti-artiesten

    Inhoudstafel

    Dylan Baldi van Cloud Nothings ............. 4Jong, luid en vrolijk

    Bo Ningen ................................................ 8Rockgeweld van Japanse makelij

    To The Bottom ........................................12Colin H. Van Eeckhout

    Geeky Gadgets ........................................ 16Think Geek!

    Street Snaps ............................................. 18 Met stijl t straat op

    El Neoray ................................................22Over inspiratie en pissebedden

    Seks, Drugs en SKINS ............................28Skinsfeestjes maken hun opmars in Belgi

    Theo V.: Vrijmetselaar .............................32Een 300-jaar oude geheimhouding doorgelicht

    De overheid pest ons buiten ................34Doel: teloorgang van een Scheldedorp

    Cityreport ................................................40Deze maand: Berlijn

    Cover: Gne Van Laer. Gazing at the horizon

  • gaze magazine | 4

    ru

    briek

  • gaze magazine | 5

    ru

    briek

    Dylan Baldi is een jonge muzikant die het op korte tijd ver wist te schoppen in de indie-scene. Met zijn vrolijke bubblegum popsongs veroverde de tiener uit Cleveland de harten van zowat de hele blogosfeer en wist hij zelfs de veeleisende internationale muziekpers te charmeren. GAZE sprak met Baldi over zijn invloeden, touren en het langverwachte debuut van de groep Cloud Nothings.

    Jong, luid en vrolijk

  • gaze magazine | 6

    Mu

    ziek

    Het verhaal van Cloud Nothings, het geesteskind van de negentienjarige Dylan Baldi, is zon beetje de natte droom van elke schuchtere slaapkamermuzikant die ooit snakte naar de voldane blikken van een uit de bol gaand publiek en de daarbijhorende adrenaline. We spreken 2009, wanneer Dylan Baldi in de kelder van zijn ouders ergens in Cleveland een hoopje aanstekelijke lo-fi popliedjes opneemt, die niet veel

    later op verschillende 7- inches verschijnen en in het najaar 2010 gecompileerd worden tot een LP.

    Om zijn songs live goed te kunnen brengen, trommelde Dylan Baldi een aantal vrienden op en werd het solo-project een voltallige band, met TJ Duke (bass), Jayson Gerycz (drum) en Joe Boyer (gitaar) als nieuwe leden. Sindsdien zijn de vier jongens zo goed als onafgebroken op weg geweest. Vorig jaar nog stonden ze op het toonaangevende showcasefestival SXWX in Austin, Texas.

    Ik ontmoet Dylan Baldi op een dinsdagavond, backstage in De Kreun te Kortrijk, een kwartiertje na hun set als opener voor The Pains Of Being Pure At Heart, nog zon andere buzz

    band en de zoveelste klepper voor wie Cloud Nothings als support-act mocht fungeren. De groep deelde het podium al met redelijk wat zwaargewichten uit de indie-wereld zoals Les Savy Fav, Wavves, Best Coast en Titus Andronicus.

    Fucked UpHet valt best mee om voor zon populaire groepen te openen. We doen gewoon ons ding en spelen onze set zo goed mogelijk. Het hielp dat al de mensen waarmee we op weg zijn geweest geweldig waren. Je moet het maar doen, als groep met een gemiddelde leeftijd van twintig. Iedereen is ouder dan mij wanneer we touren, maar dat is niet erg, weet je. Ik heb een baard momenteel, dus het valt niet meer zo op dat ik de jongste ben., lacht hij.

    Zelfs toen ze vorig jaar in september tourden met de experi-mentele hardcoreband Fucked Up wist het viertal haar manne-tje te staan. Die tour was waanzinnig! We moesten voor een stel hardcore kids spelen die ons niet echt mochten. Omdat we geen hardcore speelden, denk ik. Gelukkig waren die kerels van Fucked Up het einde.

  • gaze magazine | 7

    Mu

    ziek

    Muzikaal jolijtCloud Nothings werd door de muziekpers met lof geprezen om de simpele lyrics doorspekt met herkenbare teen angst en tig vrolijke hooks, waar Baldi een neus voor lijkt te hebben. Ik vind het vreselijk om rondom mensen te zijn die n en al negativiteit zijn. Zo ben ik niet, maar dat heb je al gemerkt, vermoed ik., lacht Baldi bij de vraag waarom zijn muziek zo vrolijk klinkt. Voor de opname van de plaat ruilde de tiener voor de eerste keer de geborgenheid van zijn kelder in voor een professionele studio. In een studio opnemen is iets dat ik al langer wou proberen. De songs die we daar opnamen zijn veel energetischer dan de songs op mijn voorgaande EPs.

    We moesten voor hardcore kids spelen die ons echt niet mochten

    Dat de plaat meer dan n belletje doet rinkelen spreekt voor zich. Liefhebbers van Wavves of wijlen Jay Reatard zullen in de upbeat indie pop van Cloud Nothings een nerveuzere en speelsere kleine broer herkennen. Zelf citeert Baldi vooral bands uit de jaren tachtig als invloeden. Met Cloud Nothings wilde ik een hommage brengen aan de bands waar ik mee ben opgegroeid. Dat zijn vooral hardcore bands uit de jaren tachtig zoals, 7 Seconds, Minor Threat, Hsker D, The Replace-ments, etc. Over de lyrics die de songs omtoveren tot heerlijke meezingers vertelt Baldi: De lyrics die ik schrijf gaan nooit over mezelf. Ik schrijf gewoon verhalen over mensen die ik tegenkom op allerlei plaatsen. Ik vind het best geestig. Die mensen zullen nooit weten dat het over hen gaat en ik zal het mij zelf ook niet meer herinneren na een tijdje.

    HypeDat het parcours dat Cloud Nothings tot nu toe aflegde

    veel te maken heeft met een dosis geluk en wat kennis van nieuwe media, weet Baldi die zelf ontdekt werd via Myspace als geen ander. Het is enerzijds super dat je vandaag de dag online kan gaan en miljoenen bands kan ontdekken met enkele muisklikken. Anderzijds is het zo gemakkelijk om dingen af te schrijven. Als muzikant zijnde vind ik dat natuurlijk minder, maar ik denk dat de voordelen nog altijd de bovenhand hebben op de nadelen. Dat is alleszins zo in mijn geval.

    Ondanks alles lijkt al de aandacht die de band dit voorjaar en afgelopen jaar kreeg, Dylan Baldi niet echt te deren. Het is me wel opgevallen dat er veel over ons geschreven wordt, maar ik voel niet echt een druk op mijn schouders. Vaak weten mensen niet eens wie we zijn!, vertelt hij op vrolijke toon. Ik hoop wel dat de hype blijft duren. Daarom gaan we later op het jaar nog een plaat uitbrengen. Om de boel draaiende te houden, zodat er nog over ons gesproken wordt

    Cloud NothingsAlbums:

    Turning on (2008), Bridgetown recordsCloud Nothings (2011), Carpark records

    Meer informatie opwww.myspace.com/cloudnothings

    Tekst: Hugues Fotos: Gemma Harris

    Dylan Baldi: Het is geestig dat mensen nooit weten dat ik over hen schrijf

  • gaze magazine | 8

    ru

    briek

    Rockgeweld van Japanse makelij

    Bo Ningen vertaald naar het Engels geeft stick men. Het is onder deze naam dat vier langharige Japanners met een look die doet denken aan dat creepy meisje uit The Ring (de originele Japanse versie, welteverstaan) besloten om buitenaardse rockmuziek te maken, met invloeden die met gemak vier decennia muziek omspannen.

    Het gaat zo ver dat Paul Lester, columnist bij The Guardian, het nodig vond om een nieuw genre uit te vinden om de bizarre, muzikale uitbarstingen van deze vierkoppige formatie te benoemen. En ook omdat het nu eenmaal leuk is om genres uit te vinden en het ook te menen. Zo werd, euhm, krautcore geboren.

  • gaze magazine | 9

    Mu

    ziek

    Bo Ningen is van het slag bands die je gezien moet hebben om het, laten we zeggen de onconventio-nele en chaotische aard van hun artistieke bestaan, te vatten. Vorig jaar kwam het viertal op de proppen met een eerste full length, simpelweg Bo Ningen getiteld. Het album was de opvolger op Koroshitai Kimochi, de EP uit 2009 die eveneens sterk uit de hoek kwam en luisteraars, die zich eraan waagden, deed uitkijken naar meer van dit lekkers.

    Ook live wist de groep zijn stempel te drukken. In het bijzonder in de Britse hoofdstad Londen waar de band gebaseerd is en een live-reputatie heeft opgebouwd waarbij de Sex Pistols op een stel koorknaapjes lijken. Een hoogtepunt daarvan was zonder twijfel het optreden op het Offset festival van 2009, waar de vier Japanse rockers tekeer gingen als een stel kronke-lige Iggy Pops en de boel kort en klein sloegen. Zo kwamen we aan genoeg redenen om eens met deze infameuze retro-rockers neer te poffen voor een verhel-derend gesprekje in de Brusselse zaal Magasin 4.

    Het klinkt bijna surreel dat vier Japanners elkaar aan de andere kant van de wereld ontmoeten en op een mooie dag beslissen om samen obscure muziek te gaan maken. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

    taigen: We leerden elkaar vier jaar geleden kennen in Londen. Kohhei en ik maakten kennis met elkaar tijdens een Japanse concertnacht. We speelden in verschillende bands toen. Daarna kwamen Yuki en Mon-chan erbij. Mon-chan verving onze vorige drummer. Het gebeurde allemaal heel snel en toevallig, vreemd genoeg.

    Het zou nogal eng zijn als je nu zou zeggen dat jullie allemaal van dezelfde plek komen. Jullie komen toch niet allemaal van dezelfde plek?

    taigen: Haha, neen! We komen allemaal uit verschillende streken en hebben ook compleet verschillende achtergronden. Ikzelf ben van Tokyo. Yuki komt uit Osaka en Mon-chan uit Gunma, niet zo ver van Tokyo.kohhei: Ik kom uit de Gifu-prefectuur, het platteland, zeg maar.

    Het is best m