დავით ჩომახიძე ვარსკვლავთკავშირის...

Click here to load reader

  • date post

    30-Dec-2019
  • Category

    Documents

  • view

    3
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of დავით ჩომახიძე ვარსკვლავთკავშირის...

  • დავით ჩომახიძე

    ვარსკვლავთკავშირის ქრონიკა

    წიგნი პირველი

    კოსმოსელი მაწანწალა

    თავი 1

    „სფინქსის სახე“

    მოგესალმებით ბატონებო, მოგესალმები კაცობრიობავ, მოგესალმები

    მრავალმილიარდიანო ერო, ჩემი სალამი მხურვალეა და მრავლისმთქმელი, დიახ

    მრავლისმთქმელი, რამეთუ საუცხოო ამბები უნდა გიამბოთ, გაგაოცოთ არაჩვეულებრივი

    ისტორიებით, რომელთა მსგავსი სიზმრადაც არ მოგლანდებიათ.

    ალბათ გსმენიათ გამოჩენილი ვენერელი ფილოსოფოსის გასტონის საყოველთაოდ

    ცნობილი გამოთქმა: _ „ზოგჯერ არც საკუთარ ყურებს უნდა დაუჯერო და არც საკუთარ

    თვალებს“, მე მისი მოტრფიალე ვარ, ვაფასებ მის გონებრივ შესაძლებლობებს და მინდა

    გამოთქმას პატარა ციტატა დავუმატო: _ „გჯეროდეთ ჩემი ბატონებო, რამეთუ არმაზ

    გლორელი არასდროს ცრუობს“, ხომ შესანიშნავად ჟღერს? მგონი ჩემი ცოდვილი სულის

    სიღრმეშიც იმალება შორსმჭვრეტელი ფილოსოფოსი.

    მიხარია თქვენი სახით ასეთი უერთგულესი მსმენელი, რომ მყავს, მიხარია თქვენი

    კეთილშობილი სახეების დანახვა, თუმცა მომიტევეთ მეგობრებო მინდოდა მეთქვა

    მკითხველი-მეთქი, უკვე დავბერდი ერთ დროს დაუცხრომელი კოსმოსელი, მოხეტიალე

    მკვლევარი, ბევრის მნახველი ასტროარქეოლოგი და ვეღარც კი ვხდები რას ვლაპარაკობ,

    თქვენი კეთილშობილი სახეებიც მხოლოდ ჩემი წარმოსახვის ნაყოფია, რადგან ვგრძნობ, რომ

    ჩემს მოკრძალებულ თავგადასავალს, მხოლოდ კეთილშობილი ადამიანები წაიკითხავენ.

    ო ღმერთო ჩემო რა უსასრულოდ მიხეტიალია კოსმოსში, რამდენი სამყარო მიხილავს

    ჩვენსას რომ არაფრით ჩამოჰგავს, რამდენი არამიწიერი ზეცისთვის შემივლია თვალი.

    ვერც კი წარმოიდგენთ რა სასიამოვნოა, როცა მრავალწლიანი ხეტიალის შემდეგ

    მშობლიურ პლანეტაზე დაბრუნდები, ხალხმრავალ ქალაქში, პაწაწინა კოტეჯში დასახლდები

    და გაიხსენებ ხიფათიანი თავგადასავლებითა თუ სასიყვარულო ისტორიებით გაჯერებულ

    წარსულს.

    ეეჰ ვერ შევეგუე წყნარ ცხოვრებას ბატონებო!

    როდესაც იმ შორეულ ამბებს ვიხსენებ, გული დამფრთხალი ჩიტივით მიფრთხიალებს

    და ძარღვებში სისხლი მიდუღს, დრომ საქმეს შესანიშნავად გაართვა თავი, მე ახლა ჭაღარა,

    სახედანაოჭებული მოხუცი ვარ და არა ახოვანი, მხარბეჭიანი ვაჟკაცი, ამიტომ მხოლოდ

    დანანებით ამოვიოხრავ, მწველი მზის სხივებით განათებულ ვერანდაზე, უზარმაზარ,

    ჭრაჭუნა სავარძელში მოვკალათდები და ქუჩაში უთავბოლოდ მოყიალე ხალხს ვუმზერ.

  • მაშინ მშვენიერი მეჩვენება ვენერა, ჩემი მშობლიური პლანეტა, მისი ხელოვნური

    ატმოსფერო არომატული და გემრიელი ხდება, სოლეანიც, ეს პაწაწინა პროვინციული

    ქალაქიც უშველებელი მგონია და თავი უბედნიერეს ადამიანად მიმაჩნია მთელ სამყაროში.

    თუმცა სოლეანში, ამ ჭორის ბუდეში ჩემს თავგადასავლებს ბევრ გაუგონარ, არმომხდარ

    ისტორიას უმატებენ, ზოგი არამცოდნე ცინიკოსი კი თავდაჯერებით გაიძახის, რომ არმაზ

    გლორელი მოხეტიალე მკვლევარი კი არა ჩვეულებრივი კოსმოსელი მაწანწალა და მეკობრე

    იყოო.

    აღსანიშნავია, რომ მარტო სოლეანელები როდი გვიწოდებენ პატიოსან მოხეტიალე

    მკვლევარებს _ კოსმოსელ მაწანწალებს, რადგან ჩვენი ცხოვრების უმეტესი წლები კოსმოსურ

    სივრცეში ხეტიალში გადის. მეც და ჩემი მეგობრებიც ვაღიარებთ, რომ კოსმოსელი

    მაწანწალები ვართ, მაგრამ ყოველთვის გვირჩევნია მოხეტიალე მკვლევარებად მიგვიღონ,

    ვიდრე მაწანწალებად.

    რაც შეეხება კოსმოსელ მეკობრეებს, აქ კატეგორიულად გთხოვთ ჭორებს არ დაუჯეროთ

    ბატონებო, სად მე და სად კოსმოსელი მეკობრენი.

    თუმცა, მოხეტიალე მკვლევარობიდან: _ მეკობრეობამდე ერთი ფეხის გადადგმაა

    დარჩენილი, მაგრამ თქვენი მონა-მორჩილი არასდროს აჰყოლია ცდუნებას.

    შეიძლება ხუმრობენ თანაქალაქელები, ასეთმა ხუმრობამ უკვე თავი მომაბეზრა,

    პირადად ვიცნობდი `შეშლილ ფოის~ მეკობრეს ფურუდის ვარსკვლავთსისტემიდან, ყოფილ

    მოხეტიალე მკვლევარს, როდესაც მახსენდება თუ რა საზიზღრობებს სჩადიოდა, თავს

    შეურაცყოფილად ვგრძნობ, რადგან მასთან მატოლებენ, ამიტომ ჩემი სულის სიღრმეში კვლავ

    იღვიძებს მიძინებული ქართული პატივმოყვარეობა, ძირძველი წინაპრების გადმონაშთი და

    მინდა დავიბრუნო ის წლები, მაგრამ წარ