Cando Petan Na Porta Pola Noite

Click here to load reader

  • date post

    11-May-2017
  • Category

    Documents

  • view

    748
  • download

    157

Embed Size (px)

Transcript of Cando Petan Na Porta Pola Noite

  • Catro relatos de misterio que Docampo adica s seu pais, dos que di queforon grandes contadores de contos. Son historias que cando as lemos,parece que as estamos escoitando, o cal fai que o noso medo vaia enaumento e ademais poden facer lembrarnos os nosos medos que criamosespeciais: aquela carballeira chea de sombras, o vento que abanea ossalgueiros, a neve que nos chamaba a andar e a borrando as nosas pisadasco risco de perdernos, a brtema que non nos deixa enxergar que seres seocultan

  • Xabier P. Docampo

    Cando petan na porta pola noiteePub r1.0

    Wolfwood 07.07.13

  • Ttulo original: Cando petan na porta pola noiteXabier P. Docampo, 1994Retoque de portada: Wolfwood

    Editor dixital: WolfwoodePub base r1.0

  • A Raimundo e Teresameus pais, in memoriam

  • A min as historias que mis me gustan son as que naceron para seren contadasoralmente; aquelas nas que a sa esencia a de se converteren no aire e no son quesae da boca dunha muller ou dun home que conta un conto. Por iso nestas hai moitode recordo e de homenaxe a meu pai que era un gran contador de historias.

    Desa maneira oral recibn tantas, que teo a alma chea delas. Historias que mecontaron e al aniaron. Historias que coma estas que hoxe poo aqu, fixronme irpara a cama moitas noites con medo, e al pelexaba por permanecer cos ollos abertospara notar como o luar aliviaba a escuridade do cuarto; aquela lucia escorrentaba omedo, e desa maneira eu era o dono do territorio que ocupaba. O segredo estaba ennon me deixar levar a aqueloutro no que habitaban os monstros.

    Pero eu dispoa dun truco, o medo non duraba mis tempo do que eu tardaba enme facer dono da historia, en facela mia e incorporala meu almacn de historias,ese nio na alma onde deixaban de seren historias alleas porque as faca mias e xanon me daban medo. Como me a poer medo algo que xa era meu?

    Desa maneira naceron as historias que agora vos conto aqu. Son historias quenaceron e se criaron nese nio anmico, pero que estn feitas cos materiais que meentraron polas orellas e, estaren al en contacto unhas coas outras, permitronmedar un froito que agora vos presento.

    Disfrutdeas sen medo anda que parezan de medo, e ogall que algunha delastamn anie na vosa alma e que acabe transformada nas vosas propias historias. Edespois contdeas tomando posesin do ben mis grande que herdaredes: a palabra.Iso o que o ser humano ten de mis humano, e con ela a capacidade de contarhistorias que se van enguedellando unhas noutras ata formar unha grandsima redede contos todos semellantes e todos totalmente distintos, segundo quen os conte,porque cada un que conta unha historia, antes pasouna pola sa alma e fxoa sa.

    Xabier P. DocampoMarzo de 1994

  • O ESPELLO DO VIAXEIROFora un da de chuvia continua. Unha chuvia fina e fra que non cesaba se non erapara dar paso sarabia ou neve. Non se poda agardar que a noite estivese mellordespois daquel da, antes ben todo o contrario, e as foi. Agora, ademais, soprabaunha ventada que converta o camiar nun labor traballoso e desagradable. Tiven quebaixar do cabalo e levalo de ramal, porque o animal desorientado polo aire e polaauga, non se deixaba guiar na negrura daquela noite sen o mis mnimo luar. Seantes tropezaba a besta ameazando con tirar comigo, agora era eu o que dabacontinuos toupns que s a forza do cabalo as mias mans fortemente asidas ramal, me impedan caer mis al de dar cun xeonllo na lama do camio.

    Pola ma, cando me puxera en camio, contaba con que s me restaban dasxornadas para chegar meu destino e nin a ausencia de sete anos de andar poraqueles camios fora quen de me desviar nunha pasada da direccin correcta. Peroiso fora polo da que, anda que escuro e desagradable, permita avanzar por eles conseguranza. Agora estaba na certeza de me ter perdido e s procuraba un lugar deacubillo para pasar a noite antes de que me tivese desviado moito.

    Procuraba camiar coa mia cabeza a par da do cabalo para me protexer do aire eda auga. Desta maneira andei moito tempo ata que lonxe me pareceu ver unha luz.Fose ou non, tomei direccin cara a ela. A medida que o tempo transcorra, misseguro estaba de que non era unha alucinacin producto da mia imaxinacin,porque sempre volva a aparecer cando os desvos a que me va obrigado polosaccidentes do camio, facan que a perdese de vista. Tampouco era a estadea porquepermaneca inmbil todo o tempo que eu a tia mia vista.

    Non tardei en situarme a unha distancia da luz que me permitiu identificalacomo procedente do interior dunha casa. En canto descendese do outeiro no que meatopaba, xa s un souto non moi grande me separara da sa porta.

    Despois de deixar atrs o ltimo castieiro, a escasas vinte pasadas da casa,dirixinme enorme porta que, co poxigo aberto, deixaba sar unha luz case cegadoraque a min me pareceu a luz que saira polas portas da gloria, por mis que eu andaracara a ela anda tendo a certeza de que o resplandor proceda das lapas do mesmoinferno.

    Axexei polo poxigo e souben por fin cal era o lume causante de tanta luz: a forxadun ferreiro.

    Amarrei a besta na argola e, co pao que levaba, petei con forza na porta tempoque berraba: Laus Deo.

  • O ocupante da casa deba estar mesmo acaroado porta, porque coma unlstrego apareceu unha cara que quedou case pegada na mia e que eu non puidenver pola escuridade da noite.

    Sexa por sempre louvado. Pase vostede e achguese lume que non est anoite para andar fra falou abrindo a porta.

    Entrei na estancia, que era dunha soa peza, na que ademais da forxa haba unhalareira con banco parrumeiro, unha artesa de bo tamao rodeada de tres ou catrocadeiras e unha despensa grande. Para o outro lado da forxa e por detrs do barqun,unha porta arcada deixaba ver a ferrara na que se amontoaban zafras, bigornias,tenaces, atizadores e todos cantos tarecos se poden atopar na casa dun ferreiro. Unhaporta aberta permita ver unhas escaleiras que suban sobrado arrimadas na parededa esquerda.

    Diante do dono da casa fun andando cara lareira escoitando a sa voz que meanimaba a me sentar ben preto do lume para me enxugar mentres el mesmo seofreceu para acubillar a besta e desaparellala. Sentei no banco p do lume e desdeal vin como o hspede se botaba fra da casa.

    Non tardou en regresar cun bo brazado de lea que botou no lume da lareira.Agarrou un tallo e sentou diante de min. Daquela puiden verlle a cara por primeiravez e case caio da sorpresa: era en todo case igual mia. Non se diferenciaba misque no seu ollo esquerdo. De primeiras pareceume que era moito mis grande coutro. Despois pareceume que iso era porque o tia mis aberto c dereito. Un poucomis tarde xa vin que non pestanexaba del. E por fin decateime de que o que llepasaba era que non tia plpebra naquel seu ollo esquerdo. Eu contemplaba abraiadoaquel rostro coma se me estivese a mirar no espello tempo que fixese co meu ollodereito acenos desagradables, de tan igual que era en todo a min: o mesmo pelo claroe escaso no curuto da cabeza, o mesmo nariz aguzado e algo aquilino, a mesma bocade beizos delgados, a mesma queixada ancha Aquilo parecame un pesadelo e nonfaca nada por disimular o meu abraio, porque el contemplbame como se non sedese de conta da circunstancia do noso parecido, mis anda, da nosa identidade. Atatal punto pareca descoecelo que cando comezou a me falar eu non ousei facerningn comentario sobre dela.

    Contoume que era ferreiro e que nas noites coma aquela faca un grande lume naforxa para que os camiantes perdidos coma min tivesen unha luz que os guiase. Euconteille que a de regreso mia casa da que me ausentara haba mis de sete anose agora regresaba para me facer cargo da pouca facenda que meus pais, xa mortos,deixaran.

  • Cando xa estiven seco o home tirou da despensa unhas viandas que puxo na mesapara me agasallar. E1 non me acompaou a non ser no vio, que bebemos en tangrandes cantidades que moitas veces se botou o home do ollo sen plpebra fra dacasa coa xerra baleira para regresar con ela chea.

    Pouco a pouco fun perdendo o reparo que me producira comprobar a semellanzaque entre ns os dous haba.

    Falamos de todo canto se pode falar nunha noite de vio. En moitos momentosmantivemos quentes discusins e en mis dunha vez dmonos mutuas pancadas eempurrns. Nunha destas eu agarrei o coitelo para el. Virouse dun salto e colleu unatizador que estaba metido no lume da forxa. A calquera dos dous nos custabagrandes esforzos ternos de p e ceibabamos grandes gargalladas un fronte outro, euco coitelo e el paseando por diante do meu rostro o atizador vermello. Fixen unaceno co coitelo cara adiante como para asustalo; cando contaba con que el deraunha pasada atrs para fuxir da coitelada, saltou cara a min e arrimoume o ferroquente ollo esquerdo. Mandei o berro mis grande e mis feo que a mia gorxa eraquen de producir

    Non sei canto tempo pasara cando acordei. Estaba nunha cama e non sentaningunha dor. Pasei a man pola cara e decateime de que a tia vendada. Un trapopasbame por debaixo da orella esquerda e arrodebame toda a cabeza tapndome oollo do mesmo lado. Al, sobre do ollo, notaba unha vendaxe avultada. A camaestaba evidentemente no sobrado e ocupaba un dos recantos, o que quedaba manesquerda segundo se suba pola escaleira. No medio haba unha gran mesa e detrsdela un aparador. Na parede de en fronte da cama unha fiestra coas contras abertas.Debaixo da vent, unha almofa sobre un soporte de ferro. Fronte do aparador e damesa, un tabique de madeira no que se va unha porta pechada.

    Non tardou en aparecer o ferreiro. Via cunha cunca de caldo limpo na man quepousou nun tallo p da cama. Non agardou a que eu lle pedise ningn tipo deexplicacins para comezar a darmas. Dxome que fora unha desafortunadaconsecuencia do vio. El, polo visto, tamn resultara ferido e amosoume unhacoitelada no ventre que xa comezaba a curar. Contoume que el mesmo me fixera ascuras no ollo